Hver er ég? Á síðustu tveimur árum hafa orðið svo miklar breytingar á mínum tækni högum að ég átta mig ekki alveg á þessu. Fyrir tveimur árum kunni ég ekkert á tölvu og svitinn spratt út á mér í hvert sinn sem ég þurfti að setjast við tölvuna. Reyndar var ég komin upp á lag með að senda skeyti. Ég gat notað tölvuna nokkurn veginn hjálparlaust við að skrifa bréf. Haustið 2001 fékk ég launað orlof og ég er eiginlega alveg viss um að ég fékk það í fyrstu tilraun, af því að ég ætlaði að fara að læra á tölvu og er ég afskaplega þakklát fyrir það. Leið mín lá í Rafiðnaðarskólann í nám sem nefndist; „Ertu kennari og viltu verða tölvukennari”. Ég var kennari og mig langaði að læra á tölvu, en að verða tölvukennari það var nú kannski fullmikið af því góða. Mig langaði að læra á tölvu út frá praktísku sjónarmiði, það stóð mér einfaldlega fyrir þrifum sem kennara að kunna ekki á þetta tæki.
Námið í skólanum var mjög gagnlegt fyrir mig og krefjandi. Það tók svo sannarlega á að læra á öll þessi forrit og taka tölvuna í sátt. Maður var með munnherkju af ákafa, stressi og taugaveiklun. En þetta var líka skemmtilegt og lærdómsríkt ár. Þakklát er ég líka fyrir bekkjarsystkinin mín í skólanum sem voru og eru mér sérstaklega kær, frábært fólk. Það var happdrættisvinningur að fá að sitja með þessu fólki í tímum í heilan vetur og ég lærði ekki síst af þeim! En þegar ég mætti fyrsta daginn í skólann þá hafði ég einhvern veginn ekki leitt hugann að því að það yrði með fleira fólki.
Ég er sem sagt Sigga (mamma kallar mig alltaf Sigríði), búin að kenna í nokkrum skólum bæði út á landi og í Rykjavík. Ég er hætt að telja árin. Núna er ég að kenna í Álftamýrarskóla í Reykjavík þó ég búi í Þorlákshöfn, en það kemur nú til að því að eitt þessara skólasystkina minna úr Rafiðnaðarskólanum er hún Þórunn mín Trausta. Hún skoraði á mig að koma og kenna á tölvur í Álftamýrarskóla, þar sem hún er deildastjóri og tölvuumsjónarmaður. Ég lét til leiðast enda vissi ég að ég hefði gott og gaman að.
Ég geymi það besta þar til síðast. Ég á fjölskyldu, þó hún sitji nú svolítið á hakanum vegna þessa tæknibrölts eða náms sem ég hef verið í núna og í fyrra, en hún tekur því með stillingu. Maðurinn minn heitir Sigurður Jónsson og ég á þrjár dætur; Steingerði 33, Helgu Jónu 27 og Guðnýju 14 ára. Þrjú barnabörn á ég norður á Húsavík, Sigurður Ágúst 11 ára og tvíburana Ragnhildi og Sigurjón sem eru 6 ára. Ég er heppin að eiga þessa fjölskyldu.
Nemanda mínum, sem var að skrifa um sig og sína fannst hún líka heppin, þegar henni fannst ástæða til að taka það alveg sérstaklega fram að mamma hennar og pabbi væri ekki skilin!
Besta hrós sem ég hef fengið lengi var þegar einn lítill 11 ára gaur sagði við gangavörðinn í Álftamýrarskóla og horfði á mig fullur aðdáunar: „Veistu, að hún er tölvukennari og er amma? ...svo keyrir hún frá Þorlákshöfn á hverjum degi"!